Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΠΑΛΑΙΩΝ ΤΕΛΑΡΩΝ - ΠΛΑΙΣΙΩΝ.


Κάθε χρόνο μετά τον τρύγο και το γλείψιμο των τρυγημένων κηρηθρών για τρεις ημέρες επάνω στα μελίσσια, τις παλιές μαύρες κηρήθρες, όπως και τις κακοκτισμένες δεν τις πάω για δώδεκα ώρες στον καταψύκτη, αλλά παίρνω τα κεριά τους για λιώσιμο. 
Μετά το λιώσιμο των κηρηθρών, πετάω τα χαλασμένα, κατεστραμμένα, σκεβρωμένα και πολύ παλιά τελάρα. Τα υπόλοιπα τελάρα (πλαίσια) τα καθαρίζω από τα υπολείμματα της πρόπολης, των κεριών και οποιοσδήποτε άλλης ουσίας βρίσκεται κολλημένη επάνω τους. 

Ο καθαρισμός αυτός γίνεται μέσα σε ένα σιδερένιο βαρέλι που το έχω κόψει λίγο πιο πάνω από τη μέση, του έχω κολλήσει δυο χερούλια και το έχω γεμίσει περίπου έως τη μέση με νερό, όπως φαίνεται στις επάνω φωτογραφίες. Επειδή όγκος  του νερού είναι πολύ μεγάλος και δεν θερμαίνεται με φλόγιστρο, το οποίο επιπροσθέτως είναι και αντιοικονομικό, αποφάσισα να το θερμάνω με ξύλα. Για το λόγο αυτό κατασκεύασα μια μεγάλη τριγωνική πυροστιά στην οποία κόλλησα μια λαμαρίνα περίπου 25 πόντων ύψους με δύο χιλιοστά πάχος, για να προστατεύεται η φωτιά από τους αέρηδες.  
Μηχανισμός πρόσδεσης 8 τελάρων μαζί, η οποία χωρά ακριβώς μέσα στο βαρέλι.


Λεπτομέρεια μηχανισμού, για να συγκρατούνται σταθερά τα 8 πλαίσια.

Επίσης με το καθάρισμα όλων αυτών των επικολλημένων ουσιών μέσα στο βραστό νερό, στο οποίο έχουμε προσθέσει καυστική σόδα και χλωρίνη, (εγώ έβαλα μισό λίτρο χλωρίνη και ένα σακουλάκι του ενός κιλού καυστική σόδα) γίνεται και απολύμανση, με αποτέλεσμα τα τελάρα μας να είναι πεντακάθαρα, απολυμασμένα και έτοιμα να ξαναχρησιμοποιηθούν για την επόμενη χρονιά.

Μετά το βρασιμοκαθάρισμα των τελάρων (πλαισίων) πρέπει να πλυθούν πολύ καλά με αρκετό νερό, για να απομακρυνθεί η χλωρίνη, η καυστική σόδα, οι αφροί και τα διάφορα σώματα που θα επικολληθούν με το βγάλσιμο από το βρασμένο νερό, το οποίο μετά από λίγο δεν είναι και καθαρό. 
Αναδημοσίευση 

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

ΚΕΡΟΠΑΝΟ και ΔΙΑΧΕΙΜΑΣΗ


Σε όλα τα μελίσσια και για όλον τον χρόνο (εκτός Απριλίου και Μαΐου και σε ορισμένα όλο το καλοκαίρι) έχω επάνω από τα τελάρα κερόπανο. Το χειμώνα τα κρατά ζεστά, καθόσον η θερμότητα που παράγει το μελίσσι δεν χάνεται και παραμένει στη γονοφωλιά πολύ περισσότερο, με αποτέλεσμα να μη καταναλώνει πολλές τροφές, ενώ το καλοκαίρι τα κρατά δροσερά, προστατεύοντάς τα από τον καύσωνα.

Κερόπανο με την τρύπα του έτοιμο προς χρήση.
Την άνοιξη βγάζω όλα τα κερόπανα από τα μελίσσια, για να αερίζονται πλέον πολύ καλύτερα και να αποσυμφορηθούν από το συνωστισμό, με αποτέλεσμα να προλαβαίνω τις πρώιμες σμηνουργίες.
Επίσης χωρίς κερόπανο γίνονται πολύ ποιο εύκολα οι συχνές και πολλές ανοιξιάτικες εργασίες.
Τον Νοέμβριο όταν αρχίζει να πέφτει αρκετά η θερμοκρασία έως και τον Φεβρουάριο, επάνω από το κερόπανο και την 2κιλη τροφή, τοποθετώ για θερμομόνωση μια εφημερίδα περίπου 16φυλλη, κομμένη στους 47 Χ 37 πόντους, καλύπτοντας έτσι όλα τα πλαίσια και δεμένη σε πολλά σημεία με το συρραπτικό.

Κερόπανο με 2κιλη τροφή λίγα λεπτά πριν τοποθετήσω την εφημερίδα. Φαίνονται οι πολλές μέλισσες μέσα στη συσκευασία της τροφής να καταναλώνουν την μελισσοτροφή.



Το μελίσσι με την εφημερίδα του για θερμομόνωση, απορρόφηση υγρασίας (και διάβασμα για τις δύσκολες ημέρες του χειμώνα)


Καλό θα ήταν να κρατήσουμε αρκετές εφεδρικές, έτοιμες για χρήση εφημερίδες, για να μπορέσουμε αργότερα να αντικαταστήσουμε όποιες έχουν κρατήσει πολύ υγρασία.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

 ΠΟΝΤΙΚΟΠΑΓΙΔΑ
Έξυπνη παγίδα για ποντίκια και αρουραίους.


Είναι μια οικολογική ποντικοπαγίδα, που δεν βγαίνει ποτέ εκτός λειτουργίας.

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζω στο κτήμα του χωριού μου και ιδιαίτερα στην εξωτερική αποθήκη του κοτετσιού, στην οποία υπάρχουν συνέχεια τροφές για τις κότες – πάπιες - χήνες, είναι τα ποντίκια και τελευταία οι αρουραίοι. Για όσους δεν γνωρίζουν οι αρουραίοι μοιάζουν εξωτερικά με τα ποντίκια, από τα οποία όμως ξεχωρίζουν πολύ εύκολα, λόγω του πολύ μεγαλύτερου μεγέθους τους.
Από το πρόβλημα αυτό δεν μπόρεσα μέχρι σήμερα να απαλλαχτώ, αν και χρησιμοποιώ κάθε 2 περίπου μήνες διάφορα ποντικοφάρμακα, ξοδεύοντας αρκετά ευρώ.
Έτσι ψάχνοντας το διαδίκτυο κατασκεύασα την ποντικοπαγίδα που θα σας περιγράψω:
Η ποντικοπαγίδα αυτή είναι μία  αυτοσχέδια ιδιοκατασκευή, με έναν πρωτότυπο και απλό μηχανισμό, με το οποίον εξαπατούμε τα ποντίκια ή τους αρουραίους και τα συλλαμβάνουμε ζωντανά (και μη). Είναι νομίζω ένας από τους καλύτερους τρόπους να απαλλαχτούμε από τα ενοχλητικά ποντίκια ανέξοδα, χωρίς επικίνδυνες παγίδες, χωρίς φάρμακα και προπάντων μια για πάντα (το ελπίζω !!!).
 Την ποντικοπαγίδα την κατασκεύασα από ένα 50ντάλιτρο περίπου πλαστικό δοχείο λαδιών.
 Βέβαια μπορούσα να χρησιμοποιήσω και το συνηθισμένο μικρότερο πλαστικό δοχείο λαδιών μηχανής των 25 λίτρων. Επειδή ήθελα όμως να μπορεί να παγιδεύει και τους μεγάλους αρουραίους, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το μεγαλύτερο δοχείο των 50 λίτρων.  
Η πρώτη ενέργεια που έκανα είναι να κόψω με τον ηλεκτρικό τροχό την κεφαλή του δοχείου και να τοποθετήσω με ξυλόβιδες. ένα ξύλο πάχους περίπου 2 cm, στο οποίο θα βάλουμε το δόλωμα. Εγώ για πρώτη φορά έβαλα δόλωμα κασέρι.
 Για να είναι σταθερή από την μια μεριά η παλάντζα και για λόγους σταθερότητας του πλαστικού δοχείου, τοποθέτησα στην άλλη άκρη ένα μικρότερο ξύλο και πίσω από αυτό το ξύλο μια γωνία αλουμινίου, στην οποία θα στηρίξω αργότερα την ράμπα – σανίδα, για να διευκολύνουμε τα ποντίκια να ανέβουν και να πάνε στο δόλωμα.  
Κατόπιν κατασκεύασα τον κυρίως μηχανισμό, την παλάντζα. Όταν το ποντίκι ή ο αρουραίος προσπαθήσει να φάει το δόλωμα και πλησιάσει κοντά, από το βάρος του θα γυρίσει προς τα κάτω, θα χάσει την ισορροπία του και θα πέσει μέσα στο δοχείο

Μέσα στο δοχείο πρέπει να ρίξουμε 3 με 5 λίτρα νερό και μπόλικο αλάτι. Το νερό το βάζουμε για να πνιγούν, μόλις χάσουν την ισορροπία τους και πέσουν μέσα στο δοχείο και το αλάτι για να μη μυρίσουν, εάν αργήσουμε να την επιθεωρήσουμε.

Η κατασκευή της ποντικοπαγίδας είναι εύκολη και τα πλεονεκτήματα της πολλά.

1.  Τα ποντίκια δεν μπορούν να φάνε ποτέ το δόλωμα.
2.  Εάν πιαστεί ένα (1) ποντίκι δεν βγαίνει εκτός λειτουργίας, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί αδιάκοπτα.
3.  Δεν πιάνουμε μόνο ένα (1), αλλά πολλά ποντίκια.
4.  Δεν χρησιμοποιούμε δηλητήρια.
5.  Δεν είναι επικίνδυνη.
6.  Είναι εύκολη στη χρήση.   



Υστερόγραφο.
Πιστεύω να μπόρεσα να σας έχω βοηθήσει για να προσπαθήσετε και σεις να κατασκευάσετε μια παραπλήσια και καλύτερη ποντικοπαγίδα για τους αρουραίους - ποντίκια, αναπτύσσοντάς την με τις δικιές ιδέες.

ΚΑΛΗ  ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΥΝΔΕΤΗΡΩΝ


Υλικά που θα χρειασθούμε:

  • Συνδετήρες Σωτηροπούλου.
  •  Ηλεκτρικό κατσαβίδι. 
  •  Ξυλόβιδες  3.5 Χ 20 ή και 4.0 Χ 20 για τους θαλάμους, καπάκια και 4.0 Χ 30 για τις κινητές βάσεις. Εγώ χρησιμοποιώ την 4.0 Χ 20 η οποία είναι λίγο πιο χονδρή από την 3.5 Χ 20 και δεν σπάει ποτέ στο κεφάλι, αλλά δεν ταιριάζει τέλεια στη φωλιά σε ορισμένους συνδετήρες, με αποτέλεσμα το κεφάλι να προεξέχει λιγάκι ορισμένες φορές.
  •  Μια γωνιάστρα, με κομμένη τη λάμα της στους 20,5 πόντους ή 25,3 πόντους, όπως την έχω εγώ κομμένη, που βάζω όμως τους συνδετήρες πλάγια και όχι εμπρός και πίσω.
  •  Έναν μαρκαδόρο ή στυλό.
Το ηλεκτρικό επαναφορτιζόμενο κατσαβίδι - τρυπάνι που χρησιμοποιώ. 
Στις καινούργιες κυψέλες, αφού έχω ήδη τελειώσει το δεύτερο χέρι του ασταριού (βελατούρας) ή ακόμη και το πρώτο χέρι της μπογιάς, τοποθετώ τους συνδετήρες και μετά βάφω το πρώτο ή δεύτερο χέρι μπογιάς. 
Με τη γωνιάστρα στο ύψος που θα τοποθετηθούν οι δυο συνδετήρας τραβώ με τον μαρκαδόρο ή στυλό μια γραμμή 3-4 περίπου πόντων. 
Τώρα (προαιρετικά) αφού γνωρίζω το μέσον, τραβώ μια άλλη γραμμή 1-2 πόντων, κάθετη πλέον στην πρώτη, στο ύψος που πρέπει να τοποθετηθεί ο συνδετήρας, έτσι ώστε στη μεσαία οπή να φαίνεται ο σταυρός που τράβηξα και βιδώνω στην αρχή την μια ακριανή ξυλόβιδα. 
Κατόπιν ισιώνω τον συνδετήρα και βιδώνω την άλλη ακριανή και στο τέλος τη μεσαία.  Υπόψη η μεσαία ξυλόβιδα πρέπει να βιδωθεί πλάγια και προς τα επάνω (μόνο για το επάνω τμήμα του συνδετήρα), ούτως ώστε αργότερα να μην εμποδίζει το κεφάλι της στο άνοιγμα του συνδετήρα, όπως φαίνεται στην κάτω φωτογραφία. 



Πολλές φορές τελευταία ή μάλλον συνέχεια επειδή με το μάτι γνωρίζω πλέον σε ποιο ύψος τοποθετείται ο συνδετήρας, τραβώ μόνο την πρώτη γραμμή στο μέσον.

Υπόψη για καθαρά πρακτικούς λόγους, αφού το μελισσοκομείο είναι στατικό, αποφάσισα τους συνδετήρες να τους τοποθετώ αριστερά και δεξιά της κυψέλης και όχι εμπρός και πίσω, όπως τους τοποθετούν οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι μελισσοκόμοι. Το πρώτο και μεγαλύτερο μειονεκτήματα που θα αναφέρει κανείς είναι η δυσκολία κατά τη μεταφορά των κυψελών, καθόσον θα ακουμπάνε οι συνδετήρες και το δεύτερο είναι ότι οι κινητές βάσεις πρέπει να έχουν μεγαλύτερο ύψος, για να μπορέσει να τοποθετηθεί το μεγάλο κάτω μέρος του συνδετήρα.


Έχει όμως το πολύ θετικό ότι όλοι οι μελιτοθάλαμοι μπορούν να γίνουν εμβρυοθάλαμοι και αντίστροφα, καθόσον σε όλους τους θαλάμους τα κλειδιά είναι ίδια και τοποθετημένα στο ίδιο σημείο, από τη βάση έως το καπάκι.
Λεπτομέρεια κινητής βάσης στην οποία φαίνεται:
·       Πόσο ψηλά είναι τα πόδια της κινητής βάσης, για να χωρέσει ο μεγάλος συνδετήρας.
·       Το σανίδι που βιδώνω στο πίσω (βορινό) μέρος της κινητής βάσης, για να στερεώνεται καλά η κυψέλη στο σταντ και να μη κινδυνεύει από πτώσεις.
·       Το "φάγωμα" των έξω γωνιών για να εισέρχεται εύκολα και χωρίς ζημιές το ξέστρο, όταν θέλουμε να διαχωρίσουμε τη βάση από τον εμβρυοθάλαμο.